rzekipolski.info to przewodnik po sieci rzecznej Polski: pięćdziesiąt opracowań poświęconych pojedynczym rzekom, od Wisły i Odry po niewielkie cieki w rodzaju Ślęzy czy Olzy. Każde hasło podaje długość biegu, powierzchnię dorzecza i miejsce, w którym rzeka kończy swój bieg, dzięki czemu poszczególne nazwy da się zestawiać ze sobą i oglądać jako jeden powiązany system. Ta strona porządkuje całość: tłumaczy, do jakich zlewisk należą polskie rzeki, jak dzielą się między dwa główne dorzecza i co decyduje o ich zachowaniu w ciągu roku.
Niemal cała woda płynąca przez Polskę trafia ostatecznie do Bałtyku: zlewisko tego morza obejmuje 99,7% powierzchni kraju. Największą jego część zajmuje dorzecze Wisły (55,7%), drugie miejsce należy do Odry (33,9%), a resztę dzielą między siebie rzeki pobrzeża południowobałtyckiego (9,3%) oraz skrawek dorzecza Niemna (0,8%). Do Morza Czarnego odpływa 0,2% wód, dorzeczami Dunaju (Orawa) i Dniestru (Strwiąż), a do Morza Północnego zaledwie 0,1%, przez dorzecze Łaby (Izera).
Skalę dwóch głównych systemów widać w liczbach: Wisła mierzy 1047 km i zbiera wodę z 194 500 km², Odra ma 854 km długości i 118 861 km² dorzecza. Ten sam podział wraca w opisach mniejszych rzek: Czarna Hańcza kończy bieg w Niemnie, a Pasłęka, Rega i Wieprza uchodzą wprost do morza.
Dopływy obu głównych rzek rozkładają się nierówno. Lewe części dorzeczy są krótsze i uboższe w wodę niż prawe: u Wisły proporcja wynosi 27:73, u Odry 30:70. Odpowiada za to nachylenie powierzchni kraju ku północnemu zachodowi, a także sposób, w jaki rzeźba terenu kształtowała się w trzeciorzędzie i czwartorzędzie.
Rozmiary największych dopływów w zestawieniu dobrze pokazują tę hierarchię: Warta liczy 808 km i 53 700 km² dorzecza, Bug 772 km i 39 420 km², Narew tylko 484 km, ale aż 75 200 km² zlewni, San 457,76 km i 16 700 km². Dla porównania Ślęza (78,6 km) i Olza (86,2 km) są od nich wielokrotnie krótsze, choć również kończą bieg w Odrze.
Gęstość sieci rzecznej jest w Polsce znaczna, ale rozłożona nierównomiernie. Najgęstsza jest w Karpatach i Sudetach, gdzie obfite opady trafiają na podłoże słabo przepuszczające wodę, przy silnie urozmaiconej rzeźbie. Na wyżynach sieć jest czterokrotnie rzadsza, bo woda w dużej mierze przechodzi w podłoże, a wody gruntowe zalegają głęboko. Na nizinach rzek jest dużo tam, gdzie grunt również słabo przepuszcza wodę.
Same długości niewiele mówią o skali odwadnianego obszaru: Jegrznia ma 157 km i dorzecze o powierzchni 1016 km², a niemal równie długa Biebrza (155 km) zbiera wodę z 7057 km², czyli z obszaru prawie siedmiokrotnie większego.
Rzeki zasilane są przede wszystkim śniegiem i deszczem, rzadziej wodami podziemnymi. Stąd dwa okresy wysokich stanów: wiosenny, od lutego do kwietnia, gdy znika pokrywa śnieżna, oraz letni, w czerwcu i lipcu, po intensywnych opadach w górach. Najniżej woda opada wczesną jesienią. Nad Bałtykiem poziom potrafi się dodatkowo podnieść wtedy, gdy sztormy spiętrzają wody morskie.
Zimą rzeki zamarzają: w zachodniej części kraju mniej więcej na miesiąc, w środkowej i wschodniej mniej więcej na trzy. Ponieważ lód puszcza wcześniej na południu, a dopiero potem na północy, łatwiej o zatory i wywołane przez nie powodzie. Różna jest też zmienność stanów: najmniejsze wahania mają rzeki pojezierzy, największe większe rzeki górskie, a Dunajec potrafi zmienić poziom o 9–10 m.
Wisła i Odra kończą bieg ujściami o charakterze deltowym, przy czym delta Odry jest deltą wsteczną. W zestawieniu Wisła wpada do Zatoki Gdańskiej, Odra bezpośrednio do Bałtyku.
Pozostałe rzeki układają się w kaskadę zależności: Poprad (174 km) uchodzi do Dunajca, a Dunajec do Wisły; Biebrza i Wkra (249 km) wpadają do Narwi, Narew do Wisły; Drawa i Gwda zasilają Noteć, Noteć wpada do Warty, Warta do Odry. Własnymi drogami płyną Łyna (289 km) i Węgorapa (172 km), które kończą bieg w Pregole, oraz Jegrznia uchodząca do Ełku.
| Wisła | 1047 km |
|---|---|
| Odra | 854 km |
| Warta | 808 km |
| Bug | 772 km |
| Narew | 484 km |