| Długość | 186,62 km |
|---|---|
| Powierzchnia dorzecza | 2294,5 km² |
| Średni przepływ | 15,8 m³/s |
| Uchodzi do | Zalewu Wiślanego |
Punkt, w którym zaczyna się Pasłęka, bywa wskazywany na kilka sposobów. Podaje się, że rzeka wypływa pod Olsztynkiem, między samym miastem a wsią Gryźliny, na wysokości 156,6 m n.p.m. Według innego opisu jej źródła leżą na obszarze zwanym po niemiecku Preußischer Landrücken, na północ od Olsztynka, przy wsi Gryźliny w gminie Stawiguda; inne ujęcie umieszcza źródlisko między Stawigudą a Gryźlinami. Wysokość źródeł bywa też podawana jako 156 m n.p.m.
Według innych publikacji początek rzeki leży niżej – w sztucznym jeziorze Pasłęk, którego lustro znajduje się na wysokości około 153 m n.p.m. Jako miejsce początku Pasłęki wskazuje się też Pojezierze Olsztyńskie i jezioro Miodówko. Miodówko należy zresztą do zbiorników, przez które rzeka faktycznie przepływa, podobnie jak kilka dalszych jezior na jej trasie.
Niemieckie nazwy miejscowości w rejonie źródeł to Hohenstein (Olsztynek), Grieslienen (Gryźliny) i Stabigotten (Stawiguda). Wieś Miodówko (niem. Honigswalde), wymieniana obok jeziora o tej samej nazwie jako miejsce początku rzeki, należy do gminy Stawiguda w powiecie olsztyńskim i leży w historycznym regionie Warmii. Dla źródła podawane są współrzędne 53°36′22″N 20°20′14″E.
Cały bieg mieści się w województwie warmińsko-mazurskim, w północno-wschodniej części kraju. Trasa prowadzi przez Pojezierze Mazurskie oraz Pobrzeże Gdańskie. W ujęciu bardziej szczegółowym wymienia się Pojezierze Olsztyńskie i Pojezierze Mrągowskie oraz nadmorski pas gdański, a według innego opisu rzeka wypływa z pojezierza gdańskiego i jezior mazurskich. Pasłęka zaliczana jest do rzek pierwszego rzędu.
Na zachód od Ornety rzeka przyjmuje Drwęcę Warmińską, a dalej na północ – Wałszę. Potem przepływa przez Braniewo i poniżej niego kończy bieg. Odbiornikiem jest Zalew Wiślany, choć niektóre opracowania wskazują wprost Morze Bałtyckie; samo ujście znajduje się przy osadzie Ujście.
Rezerwat „Ostoja bobrów na rzece Pasłęce”, obejmujący cały bieg rzeki, przebiega przez gminy Stawiguda, Olsztynek, Gietrzwałd, Jonkowo, Świątki, Łukta, Lubomino, Miłakowo, Orneta, Godkowo, Płoskinia, Wilczęta i Braniewo, a także przez miasto Braniewo. Jeziora Wymój, Sarąg, Łęguty i Isąg leżą na Równinie Olsztynka, przy czym południowo-wschodnie brzegi Isągu zalicza się już do Pojezierza Olsztyńskiego. Zbiornik pod Pierzchałami znajduje się na Nizinie Warmińskiej, w gminie Płoskinia w powiecie braniewskim.
Spadek rzeki ilustrują rzędne kolejnych punktów na jej trasie. Lustro jeziora Sarąg leży na wysokości 113,1 m n.p.m., ujście Giłwy (na południowy wschód od Pelnika) – na 91,5 m n.p.m., a ujście Drwęcy Warmińskiej (koło wsi Drwęczno i Bogatyńskie) – na 33,2 m n.p.m. Pasłęka kończy bieg na poziomie morza, w punkcie o współrzędnych 54°25′52″N 19°44′47″E.
Podawane długości rzeki są rozbieżne. Według różnych publikacji rzeka liczy od 169 do 211 km; spotyka się też wartość dochodzącą do 210 km, a niekiedy podaje się 145 km. Mapa Podziału Hydrograficznego Polski wskazuje z kolei 186,62 km.
Powierzchnia dorzecza wynosi 2294,5 km²; podaje się też wartości 2295 km² i 2330 km². Średni przepływ przy ujściu określa się na 15,8 m³/s; spotyka się też wartość 15,7 m³/s.
Wśród cieków pierwszego rzędu Pasłęka ustępuje długością jedynie Wiśle i Odrze, w zestawieniu wszystkich polskich rzek według długości zajmuje 23. miejsce, a według powierzchni dorzecza – 30. W systemie administrowania wodami jej dorzecze zalicza się do obszaru dorzecza Wisły.
Pasłęka przepływa przez kilka zbiorników. Wykaz otwiera Miodówko, po nim wymienia się Wymój, Sarąg, Łęguty i Isąg, a zamyka go Jezioro Pierzchalskie – akwen sztuczny, powstały wraz z zaporą elektrowni. Krótsze wyliczenia ograniczają się do czterech nazw: Wymoju, Sarągu, Łęgut i Isągu, pomijając zarówno Miodówko, jak i zbiornik pod Pierzchałami.
Wymój, zwany też Jeziorem Wymojskim, leży w gminie Stawiguda, w pobliżu wsi Wymój i osady Zezuj. Ma 44,375 ha powierzchni i średnio 16 m głębokości; otaczają go lasy i łąki. Brzegi są przeważnie wysokie, miejscami strome, a południowy i północny kraniec zbiornika – niskie i podmokłe. Pod względem gospodarczym jest to jezioro typu linowo-szczupakowego; na wschodnim brzegu stoi zespół 31 domków letniskowych.
Sarąg leży na wschód od Ostródy, w gminie Gietrzwałd, na skraju wsi Makruty, położonej na południe od jeziora, i osady Guzowy Młyn. Jego powierzchnia wynosi od 181,0 do 183,0 ha, głębokość średnia – 6,9 m, a maksymalna – 16,5 m, objętość zaś – 12 570,4 tys. m³. Oprócz Pasłęki zasila go Młynówka. W 1999 roku jego wody uznano za pozaklasowe.
Jezioro Łęguty znajduje się w gminie Gietrzwałd, na południe od kolonii Łęgucki Młyn, z prawej strony drogi wojewódzkiej nr 531 (Podlejki – Łukta). Isąg, leżący w gminie Łukta, ma 377,5 ha powierzchni, do 5,4 km długości i do 1,4 km szerokości; jego średnia głębokość wynosi 14,2 m, a maksymalna – 54,5 m. Jezioro ma dobrze rozwiniętą linię brzegową i przeważnie wysokie brzegi, od południa zalesione.
Nazwa Isągu pojawia się w dokumentach z 1354 roku w postaci See Ising, co w języku pruskim oznaczało „rozejść się, rozpierzchnąć”. W 1991 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości, a ponowne badania z 2003 roku nie wykazały poprawy. Według analizy właściwości fizyczno-chemicznych Pasłęka dopływa do Isągu z wodą III klasy (ze względu na zawartość materii organicznej), a odpływa z wodą II klasy, może więc niekorzystnie oddziaływać na stan wód jeziora.
Jezioro Pierzchalskie, po niemiecku Passarge-Stausee, Talsperre Pettelkau lub Pettelkauer Stausee, ma około 9 km długości, a jego maksymalna głębokość wynosi około 10 m. Zależnie od warunków hydrologicznych gromadzi około 11,5 mln m³ wody, a jako zbiornik retencyjny dysponuje pojemnością powodziową około 4 mln m³. Linia brzegowa jest urozmaicona, zwłaszcza w części południowej. Na jeziorze leżą dwie wyspy: większa – w pobliżu wpływu Pasłęki, gdzie nurt przebija się przez liczną roślinność pływającą i zanurzoną, druga – około 500 m poniżej przystani Nadleśnictwa Zaporowo. Koło Trąbek, w najwęższym miejscu dawnej doliny, jej zbocza łączy most na drodze powiatowej 1330N.
Ze zbiornika rzeka wypływa dwoma ramionami. Prawe, biegnące naturalną doliną, niesie niewiele wody, z wyjątkiem zrzutów w okresach powodziowych. Lewe to wykonany w latach 1913–1915 przekop o długości 1270 m, który jako kanał derywacyjny kieruje do elektrowni niemal cały przepływ.
Wśród dopływów o randze rzek wymienia się Starą Pasłękę, Wałszę, Giłwę, Jemiołówkę, Marąg i Miłakówkę; Wałsza dołącza z prawej strony. Do kategorii strug zaliczono Bardynkę, Biebrzę, Drwęcę Warmińską, Lipówkę, Łaźnicę, Młynówkę oraz Młyńską Strugę – prawobrzeżne są wśród nich Drwęca Warmińska i Łaźnica. Sieć uzupełniają cieki sztuczne: Kanał Rusy, Kanał Skolity, Kanał Energetyczny i Czerwony Rów, przy czym ostatni z nich wymieniany jest tylko w niektórych wykazach.
Z lewej strony uchodzą do Pasłęki Jemiołówka (niem. Amling), Marąg i Miłakówka, z prawej – Drwęca Warmińska (niem. Drewenz) i Wałsza (niem. Walsch). Giłwa, zwana też Giławą lub Giławką, o dawnej niemieckiej nazwie Gilbing, bywa zaliczana zarówno do dopływów lewych, jak i prawych. Mierzy 19,76 km i przepływa przez Jezioro Wulpińskie i jezioro Giłwa; na odcinku od jeziora Giłwa prędkość jej nurtu wynosi 0,3 m/s.
Najdłuższym dopływem jest Wałsza, mierząca 67 km; jej dorzecze zajmuje 406,4 km². Średni przepływ Wałszy wynosi 1 m³/s (poniżej ujścia Katławki), a maksymalny – 11,5 m³/s. Rzeka wypływa na wysokości 158,2 m n.p.m. z południowych stoków Góry Zamkowej w okolicy Dzikowa Iławeckiego w gminie Górowo Iławeckie; nad jej brzegami leżą Kandyty, Grotowo, Pluty, Pieniężno i Bornity. W środkowym biegu płynie głęboko wciętą doliną o szerokości 80–150 m i miejscami ma charakter rzeki górskiej, a poniżej zapory elektrowni wodnej w Pieniężnie tworzy jar należący do krajobrazowego rezerwatu przyrody „Dolina Rzeki Wałszy”.
Drwęca Warmińska liczy 53,4 km, a jej dorzecze zajmuje 327,7 km². Nad nią leży Orneta (niem. Wormditt), a około 8 km poniżej miasta Drwęca uchodzi do Pasłęki, w 70,1 kilometrze biegu tej ostatniej. Przy ujściu, gdzie występują iły, dolina Drwęcy jest głęboko wcięta, na 25–30 m.
Niemieckie miano Passarge wywodzi się od pruskiego pa, znaczącego „przy”, oraz indoeuropejskiego rdzenia ser-, sor- o znaczeniu „płynąć”. Zapisy dokumentowe zmieniały się przez kilka stuleci. Z 1251 roku pochodzi forma que der Seria, rok później notowano Passerie, w 1267 – fluvii dicti Seria, w 1279 – circa Sergiam aquam, w 1327 – zcu dem wasser Serie, a w 1341 – fluvii dicti Passeria. W zapisach z 1374 roku obie formy występują razem: ad fluuium Passeriam; alias Seriam oraz vlyse Passeria adir Seria genannt. Zapis Passerge pochodzi z 1507 roku, a formę Passarge odnotowano około 1790 roku.
Obecną nazwę polską wprowadzono urzędowo w 1949 roku, w miejsce dotychczasowej niemieckiej. Poza polszczyzną rzeka bywa określana litewskim mianem Pasargė, a w językach rosyjskim i ukraińskim funkcjonuje zapis Пасленка.
Polską nazwę wymawia się [pasˈwɛŋka]. Forma Passarge jest zniemczoną postacią nazwy pruskiej. Według V. Mažiulisa dawne pruskie miano rzeki brzmiało *Paserijīs i oznaczało „dopływ rzeki *Serijā”, przy czym rdzeń *ser- ma znaczenie „płynąć”.
Koryto rozdziela dwie krainy historyczne – Warmię oraz Prusy Górne, utożsamiane niekiedy z Powiślem. Z tego podziału wyrosła rola polityczna rzeki: przez kilkaset lat wzdłuż niej biegła granica oddzielająca państwo pruskie od Warmii włączonej do Polski. Po drugiej stronie tej granicy leżały lenna zakonu krzyżackiego i Prus Książęcych, pozostające w zależności od Korony. Rzeka wyznacza zachodni skraj Warmii: granica regionu pokrywa się z jej biegiem mniej więcej w 90 procentach. Wraz z Łyną jest jedną z dwóch głównych rzek regionu.
Nad rzeką leży Braniewo, dawniej Braunsberg. W lutym 1807 roku, podczas wojen napoleońskich, doszło tu do starcia armii pruskiej z wojskami Napoleona, w którego trakcie te ostatnie zajęły miasto. W czasie II wojny światowej oddziały 2. Frontu Białoruskiego toczyły zacięte walki z Wehrmachtem przy forsowaniu rzeki.
Na rzece wzniesiono pięć siłowni wodnych. Największa stoi w Pierzchałach i ma moc 3,3 MVA; jej budowę datuje się na lata 1913–1916, choć podawany bywa też rok 1936. Wraz z elektrownią powstał zbiornik zaporowy o powierzchni 240 ha, nazywany Jeziorem Pierzchalskim albo Zbiornikiem Pierzchalskim.
Elektrownia w Braniewie dysponuje mocą 0,815 MVA. Siłownię w Stygajnach zaplanowano w miejscu niedokończonego niemieckiego jazu. Czwarty zakład, Kormoran, znajduje się w Łęguckim Młynie. Piąty, mała elektrownia wodna Kasztanowo, po całkowitym zniszczeniu został odbudowany i ponownie uruchomiony w 1989 roku; jego moc zainstalowaną określa się na 0,09 MW, choć spotyka się też wartość 0,1 MW.
Mała elektrownia wodna Kasztanowo powstała w 1902 roku z wykorzystaniem budowli piętrzących na Pasłęce, przy granicy gminy Lubomino, około 100 m na północ od wsi Pityny; całkowicie zniszczona w latach 1944–1950, została odbudowana i ponownie uruchomiona 19 września 1989 roku. Pracuje w niej wolnobieżna turbina Francisa firmy Voith z 1901 roku, współpracująca z generatorem asynchronicznym o mocy znamionowej 90 kW. Jest to siłownia przepływowa z derywacją kanałową i niskim spadem użytecznym, wyposażona w przepławkę dla ryb na jazie; zależnie od stanu wód wytwarza rocznie od 400 do 500 MWh energii. Elektrownia Kormoran znajduje się w kolonii Łęgucki Młyn w gminie Gietrzwałd, na terenie Powiatowego Centrum Edukacyjnego – dawnego ośrodka wypoczynkowego, należącego obecnie do powiatu olsztyńskiego.
Plan siłowni w Pierzchałach opracował inż. Carl Ziese, właściciel stoczni Schichau-Werke, we współpracy z inż. Oskarem von Millerem. Prąd miał zasilać elbląską filię zakładów Schichau-Werke oraz powiat braniewski (Kreis Braunsberg), który już w 1913 roku przygotował plany elektryfikacji swoich czterech miast – Braniewa, Ornety, Pieniężna i Fromborka – a także 92 gmin wiejskich i 17 samodzielnych majątków. Na dogodne miejsce przy Groß Tromp wskazywał Adolf Poschmann w pracy doktorskiej „Die Siedlungen in den Kreisen Braunsberg und Heilsberg”, wydanej drukiem w Braniewie w 1910 roku. W 1912 roku przygotowano plany inwestycji w tym miejscu i odkupiono od gminy Płoskinia grunty w dolinie Pasłęki, przewidziane do zalania przez wody spiętrzone w zbiorniku.
Roboty ziemne rozpoczęto w 1913 roku; najpierw pracowało przy nich około 400 robotników z Włoch. Prace prowadzono początkowo ręcznie, łopatami i taczkami, później także za pomocą koparek parowych przywiezionych z elbląskiej fabryki Schichau-Werke. Wybuch I wojny światowej przerwał budowę; wznowiono ją z udziałem jeńców z Rosji i innych ziem pod panowaniem carskim, w tym Polaków. W 1915 roku przy kopaniu kanału pracowało około 200 rosyjskich jeńców wojennych. Łączna liczba robotników dochodziła nawet do 566. W marcu 1916 roku ukończono śluzy, kanał derywacyjny i elektrownię, po czym zamknięto śluzy i napełniono zbiornik.
Elektrownię uruchomiono w 1917 roku. Miała trzy turbiny wodne o mocy po 1000 kW i wytwarzała rocznie około 12 mln kWh; prąd płynął do elbląskich zakładów Schichau-Werke z pewnością już przed 7 lipca 1917 roku. W październiku 1918 roku energię doprowadzono do pierwszych miejscowości powiatu, samo Braniewo otrzymało ją w listopadzie 1919 roku, a w latach 1919–1925 sieć przesyłową rozbudowano na pozostałym obszarze powiatu. Spółka Okręgowa Elektrownia w Braniewie (Überlandzentrale des Kreises Braunsberg GmbH), którą przez wiele lat kierował inż. Carl Pudor, do 1925 roku wybudowała w powiecie 750 km linii energetycznych i 150 stacji transformatorowych. Wkrótce okazało się, że jedna siłownia nie wystarczy do elektryfikacji całego powiatu, dlatego budowano kolejne i włączano je do systemu, w tym elektrownię w Braniewie.
Oddalony od miast i szlaków komunikacyjnych obiekt nie został zniszczony podczas II wojny światowej. Elektrownia wznowiła pracę w październiku 1945 roku, dostarczając prąd do Elbląga i odbudowywanej tamtejszej elektrowni, a także do Malborka; do Braniewa energia dotarła 31 grudnia 1945 roku, po odbudowie linii przesyłowej z pomocą niemieckich mieszkańców miasta. Pierwsze pozwolenie wodnoprawne na piętrzenie i wykorzystanie wód Pasłęki do produkcji energii elektrycznej wydano 17 grudnia 1947 roku. W lutym 2002 roku wymieniono uzwojenia generatorów, a w latach 2014–2017 przeprowadzono kolejną modernizację: przeniesiono nastawnię, zainstalowano nowe regulatory obrotów turbin i regulatory napięcia oraz nowe transformatory, starą rozdzielnię 10,5 kV zastąpiono rozdzielnią 15 kV, zmodernizowano też kanały wylotowe. Koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej w elektrowni o łącznej mocy zainstalowanej 2,64 MW (3 × 0,88 MW), ważną do 31 grudnia 2030 roku, ma Energa OZE S.A.
Na kanale przy elektrowni stoi tzw. Most Olgierda, oddany do użytku w kwietniu 1999 roku w miejsce starego, który nie spełniał już podstawowych wymogów bezpieczeństwa. Zbudowali go w ciągu półtora miesiąca saperzy 2. Mazowieckiej Brygady Saperów z Kazunia wraz z 9. Brygadą Kawalerii Pancernej z Braniewa; koszt oszacowano na 30 tys. zł, a nośność wynosiła 45 ton. W 2022 roku most poddano konserwacji i pomalowano na biało, a w 2023 roku znak B-18 ustawiony przed nim zakazywał wjazdu pojazdom o masie całkowitej powyżej 24 ton.
Odcinek żeglowny ciągnie się od ujścia w Nowej Pasłęce aż po Braniewo, do miejsca położonego poniżej elektrowni. Jego długość, liczona od miasta, wynosi dziewięć kilometrów.
Nowa Pasłęka, wieś w gminie Braniewo, dawniej rybacka, leży nad rzeką, która tuż za nią wpada do Zalewu Wiślanego; przy ujściu znajduje się mały port. Latem 2012 roku oddano tam do użytku przystań żeglarską na wschodnim brzegu, między przystanią Dom Rybaka a czynnym zwodzonym mostem drogowym. Dysponuje ona slipem i około stu metrami oświetlonego, umocnionego nabrzeża, którego odcinek przy moście przystosowano do cumowania burtą większych jednostek.
Poniżej Braniewa, aż po Zalew Wiślany, rzeka płynie w obwałowaniu. Powodem jest zagrożenie powodziowe od wód zalewu: dolna Pasłęka pozostaje pod jego silnym oddziaływaniem, a głównym zagrożeniem są tu wezbrania sztormowe i wywoływana przez nie cofka.
Początki braniewskiego stopnia wodnego, z którego korzysta elektrownia, sięgają połowy XIX wieku. Pochodzący z Braniewa kupiec i przedsiębiorca Ignatz Grunau zbudował wówczas za około 9 tys. talarów stały jaz o konstrukcji betonowo-kamiennej, w formie progu przelewowego o długości 143 stóp i szerokości 23½ stopy. Jaz, funkcjonujący do dziś, poświęcono i otwarto w piątek 13 listopada 1857 roku; zanim powstała elektrownia, piętrzył wodę tylko na potrzeby miejskiego młyna (Große Amtsmühle). W 1914 roku miasto przystąpiło do modernizacji Wielkiego Młyna Miejskiego, polegającej na zastąpieniu kół wodnych turbinami; przy tej okazji wybudowano kanał energetyczny i zmodernizowano jaz.
Samą elektrownię wzniesiono dopiero w latach 1923–1924; wraz z siłownią w Pierzchałach weszła ona w skład Okręgowej Elektrowni w Braniewie. Działała do 1945 roku, kiedy przez miasto przetoczył się front Armii Czerwonej. Zniszczeniu uległy wówczas pomieszczenia rozdzielni transformatora, dwa generatory, dach i ściany hali maszyn, częściowo także turbina hydrozespołu nr 2, a wybuch podłożonego ładunku zniszczył zasuwy od strony dolnej wody, filar i przyczółki. O odbudowie zdecydowano w 1953 roku, projekt naprawy przygotowała w 1957 roku Politechnika Gdańska, a prace, rozpoczęte w 1962 roku, trwały dwa lata. Projekt zakładał jak największe wykorzystanie istniejącej instalacji turbinowej, ponieważ w dobrym stanie zachowały się dwie turbiny Francisa; brakujące mechanizmy wykonały Zakłady Mechaniczne w Radomsku, a generator – wrocławskie zakłady Dolmel. Siłownię ponownie uruchomiono w sierpniu 1964 roku.
Elektrownia figuruje w wojewódzkiej ewidencji zabytków (nr Z-79) i nadal pracuje, korzystając z powojennego generatora Dolmel. Według jednych danych wykorzystuje też zachowane przedwojenne turbiny z 1924 roku, według innych ma tylko jedną turbinę, typu Francisa. Koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej w elektrowni o łącznej mocy zainstalowanej 0,519 MW (0,375 MW i 0,144 MW), ważną do 31 grudnia 2030 roku, posiada Energa OZE S.A. W 2000 roku przy jazie wybudowano przepławkę dla ryb o długości 81 m, opisywaną wówczas w prasie jako najdłuższą w Polsce.
Ochroną objęto nie wybrany fragment doliny, lecz rzekę na całej długości: rozciąga się wzdłuż niej rezerwat przyrody „Ostoja bobrów na rzece Pasłęce”.
W badaniach z 2007 roku, prowadzonych dwa kilometry przed ujściem, wody Pasłęki zaliczono do IV klasy czystości. Raport o stanie środowiska za rok 2011 wykazał już klasę III.
Osobnym zagadnieniem jest ładunek metali ciężkich wynoszony rzeką do Bałtyku. Według danych Inspekcji Ochrony Środowiska w 2012 roku było to 5,3 tony cynku, 0,8 tony niklu, 0,6 tony miedzi, 0,5 tony chromu oraz około 300 kilogramów ołowiu.
„Ostoja bobrów na rzece Pasłęce” to rezerwat faunistyczny utworzony w celu ochrony bobrów. W jego granicach, oprócz samej rzeki, znalazły się jezioro Isąg, przyległe do nich lasy oraz nadbrzeżne pasy gruntu o szerokości 100 m na terenach państwowych i 10 m na prywatnych. Rezerwat zajmował początkowo 4030,25 ha, obecnie liczy 4249,2 ha i jest największym rezerwatem województwa warmińsko-mazurskiego. Obszar podlega ochronie czynnej i krajobrazowej. Z wyjątkiem gruntów prywatnych zabronione jest na nim przebywanie osób nieupoważnionych; obowiązuje też zakaz wznoszenia budowli, urządzeń komunikacyjnych i innych urządzeń technicznych.
Poprzednikiem obecnego rezerwatu był „Rezerwat Bobrowej Dębiny”, powołany 17 kwietnia 1965 roku zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego na części Jeziora Pierzchalskiego – od mostu w Trąbkach w górę rzeki. Zniesiono go 5 stycznia 1970 roku, a w jego miejsce utworzono rezerwat „Ostoja bobrów na rzece Pasłęce”, obejmujący już cały zbiornik. Akt powołujący rezerwat zmieniano w latach 1989, 2000 i 2001, natomiast wydane w 2009 roku zarządzenie zmieniające jego granice uchylono pół roku później.
W rejonie elektrowni Kasztanowo, oprócz rezerwatu, obowiązują też inne formy ochrony przyrody. Teren ten należy do Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Pasłęki, a w sieci Natura 2000 obejmują go obszar specjalnej ochrony ptaków „Dolina Pasłęki” i specjalny obszar ochrony siedlisk „Rzeka Pasłęka”.
Pasłęka uchodzi do Zalewu Wiślanego.
Opracowano na podstawie artykułu Pasłęka w polskiej Wikipedii oraz odpowiadających mu artykułów w Wikipedii niemieckiej, angielskiej, rosyjskiej, ukraińskiej, litewskiej; wykorzystano także artykuły: Rezerwat przyrody Ostoja bobrów na rzece Pasłęce, Elektrownia Pierzchały, Jezioro Pierzchalskie, Elektrownia Braniewo, Elektrownia Wodna Kasztanowo, Isąg, Sarąg, Wymój (jezioro), Łęguty (jezioro), Miodówko, Wałsza, Drwęca Warmińska, Nowa Pasłęka, Łęgucki Młyn, Giłwa (rzeka) (licencja CC BY-SA 4.0); dane liczbowe: Wikidane, a tam, gdzie różnią się od cytowanego artykułu, wartości podane w samym artykule. Pozostałe rzeki: spis rzek Polski.
Rzeki Polski › Pasłęka